Historia Krakowa
Kraków początkowo stanowił kilka osobnych osad, położonych w obrębie Starego Miasta oraz na Wzgórzu Wawelskim. Według archeologów istniały cztery takie osady - najważniejsza oczywiście w miejscu późniejszego Zamku Królewskiego (pozostałości po wczesnośredniowiecznych zabudowaniach znaleźć można w zamkowym ogrodzie), dwie kolejne w miejscu obecnej ulicy grodzkiej, ostatnia zaś w miejscu Rynku Głównego. Obecny kształt Rynku Głównego i Starego Miasta zawdzięcza Kraków planom lokalizacji miasta na prawie niemieckim w 1257 roku. Trzydzieści lat później rozpoczęto wznoszenie fortyfikacji - murów obronnych, które wyburzyli dopiero Austriacy w czasach zaborów, by w ich miejscu powstały Planty. W ciągu siedemsetpięćdziesięcioletniej historii Krakowa kilkukrotnie zmieniany był bieg Wisły, a także Rudawy, która otaczała dawniej miejskie mury. Po przeniesieniu stolicy do Warszawy przez Zygmunta III Wazę Kraków przestał się dynamicznie rozwijać. W dwudziestym wieku powstała dodatkowa dzielnica - Nowa Huta, zamieszkana przez ludność robotniczą z całej Małopolski.